Interview in Reformatorisch Dagblad door B. J. Spruyt

UTRECHT – De samenwerking tussen de jongerenorganisaties van RPF en GPV kwam pas halverwege vorig jaar op gang, maar voltrekt zich zeer voorspoedig. Ze gaan fuseren en opereren nu al onder de gemeenschappelijke naam Perspectief. „Wij zetten de trend en streven naar een doel waarbij de moederpartijen zelf ook uit willen komen”, zeggen de voorzitters, Hans Valkenburg en Koen de Snoo.

Ze gaven al eens eerder een interview. Toen hadden ze vooral kritiek op hun moederpartijen, die te veel een partij voor „blanke mannen van boven de 50” dreigden te worden en niet genoeg deden voor jongeren, allochtonen en vrouwen. En ze spraken zich uit voor een geheel nieuwe lijsttrekker. Vandaag blijkt dat politiek voor hen een serieuze zaak is, een zaak van principes vooral, en meer dan een studentikoos experiment.

[HIER KOMT NOG EEN FOTO}

Koen de Snoo (l.) en Hans Valkenburg, voorzitters van de ChristenUnie-jongeren: „Het gaat om het uitdragen van de christelijke moraal, die je ook zonder het geloof in Christus aan Wiegel- en Bolkestein-stemmers moet kunnen verkopen." Foto E. Kottier

„Een unie was voor ons geen alternatief”, zegt Hans Valkenburg (27), die in Nijmegen beleidswetenschappen studeerde en nu een postacademische opleiding filosofie en theologie aan de Katholieke Theologische Universiteit in Utrecht volgt. „Omdat je dan beide besturen apart in stand moet houden, met alles wat daaraan hangt, en bovendien subsidie dreigt te verliezen, was die optie zowel te log als te duur.” Een paar weken geleden hebben de leden zich unaniem achter het voorstel tot fusie geschaard. En dat is belangrijk. „Je moet altijd zorgen dat de leden voor je uit lopen.”

Missie
Maar er lagen niet alleen praktische overwegingen aan de beslissing ten grondslag. „Over ons gemeenschappelijke fundament en onze doelstellingen hebben we elkaar gemakkelijk gevonden”, zegt Koen de Snoo (21), student bestuurskunde in Leiden. „Ons fundament is hetzelfde als dat van de ChristenUnie en we worden gedrongen door eenzelfde missie om jongeren te enthousiasmeren voor politiek. We willen vormen en toerusten, want we hopen dat jongeren ook in de politiek gaan participeren. Daarom moeten RPF en GPV uiteindelijk ook gaan fuseren, want de nieuwe aanwas komt over een paar jaar uit een gefuseerde jongerenorganisatie.”
Van verschillen in cultuur en tradities, waar de moederpartijen nogal mee te kampen hebben, merken de jongeren niets. Dat is ook logisch, vinden ze. „Voor jongeren is traditie geen punt vanwaaruit je vertrekt en waarbij je weer moet uitkomen. Het is voor hen een referentiekader. Jongeren zijn opener, ontdekken naast verschillen vooral de overeenkomsten met andersgelovigen, en hebben er een hekel aan om anderen om kleine verschillen te verketteren. Zij willen geen theologische disputen in de politiek. Ze zijn ook geen schoppers, maar willen dingen ontdekken omdat ze op zoek zijn naar een vaste essentie vanwaaruit ze hun leven vorm kunnen geven.”

Brug
Veel minder dan bij de SGP-jongeren, is er bij de ChristenUnie-jongeren sprake van een natuurlijke, automatische aanwas. „Wij moeten jongeren trekken door sterke inhoudelijke debatten. En we willen vooral ook nieuwe jongeren werven. Onder studenten en Randstadjongeren, katholieken en afgehaakten, de grote groepen evangelischen in de Bijlmer”, zegt Hans Valkenburg, die zich van christelijk gereformeerd tot evangelisch heeft ontwikkeld.
Hans stond eens op de Dam in Amsterdam tegenover een groep van 1500, meest allochtone, mensen. Hij moest ze toespreken over Jörg Haider. Maar toen hij ze aankeek, verfrommelde hij zijn briefje met aantekeningen. „Ik begreep dat ik ze in mijn taal niet zou bereiken.” Dat wordt een belangrijk punt de komende jaren. „We staan voluit achter het basisprogramma van de ChristenUnie, maar we moeten die christelijke noties wel vertalen om de mensen in hun eigen taal aan te spreken. We willen zo een brug vormen tussen de unie en de samenleving”, zegt Koen de Snoo – „nog altijd vrijgemaakt.”
Perspectief krijgt vanaf zaterdag spreekrecht op de uniecongressen, maar het overleg met het hoofdbestuur is „heel beperkt.” Dat vloeit voort uit vertrouwen, weten ze. „De mensen uit de hoofdbesturen geven ons wel adviezen. En ze staan voluit achter ons streven naar een fusie. Daarin zetten wij de trend. Want bij een fusie willen de moederpartijen zelf uiteindelijk ook uitkomen.”

SGP-jongeren
Intern willen ze vooral een open en volwassen debat over tal van zaken op gang brengen, „zonder wantrouwen over elkaars beginselvastheid.” En ze willen dat de kamerleden zich betrokken tonen bij jongeren, bijvoorbeeld door mee te doen aan de discussies op hun paradepaardje, e-bate (een discussiesite op internet, BJS). „Jongere en vrouwelijke kamerleden is voor ons geen doel op zich. Het gaat erom dat de kamerleden jongeren aanspreken. Dat is in hun eigen voordeel. Dat doel kan de partijleiding bereiken door een jongere en een vrouw op een verkiesbare plaats te zetten. Het is een kwestie van uitstraling.”
Perspectief wil ook graag samenwerken met de jongerenorganisaties van CDA en SGP. „De voorzitster van het CDJA, Loek Schueler, heb ik pas op de EO-jongerendag ontmoet. Leuke meid”, zegt Hans. Met Elbert Dijkgraaf van de SGP-jongeren zijn de contacten heel goed. „En veel SGP-jongeren e-baten actief met ons mee. We redeneren sterk vanuit de overeenkomsten.”
Voor de participatie van orthodox gelovige katholieken is de grondslag van de unie „breed genoeg”, vinden Hans en Koen. Dat geldt niet voor conservatieve intellectuelen die op zoek zijn naar verworteling in vaste waarden en normen. De belangstelling van mensen als de Leidse rechtsfilosoof Kinneging voor de ChristenUnie is wel een „uitdaging.” „Zulke mensen moeten we ook actief bij de discussies binnen onze partij betrekken. En onder deze groepen van Wiegel- en Bolkestein-stemmers kunnen we de nodige stemmenwinst boeken. Het gaat om het uitdragen van de christelijke moraal, die je ook zonder het geloof in Christus aan deze mensen moet kunnen verkopen.”
Maar deze conservatieven kunnen de partij nooit gaan representeren, vinden beide voorzitters. „De keuken moet christelijk zijn. Als we ophouden met zingen en bidden op onze vergaderingen, heffen we onszelf op. Door zo'n grondslagverbreding zouden we ons alleen maar van onze eigen achterban vervreemden.”