ZorgZorg

De zorg houdt ergens op toch?

Laten we beginnen met een casus. Leerling A. is hoogbegaafd maar heeft een psychiatrische aandoening waardoor deze volgens de leerkrachten niet goed kan functioneren op de huidige basisschool. Samen met de ouders wordt nu gezocht naar een plekje in het speciaal onderwijs.

Bij het horen hiervan werd voor mij meteen duidelijk voor welke dilemma's scholen soms staan. Wanneer houdt de zorg binnen het reguliere onderwijs op, en wanneer moet er toch gekeken worden naar een plekje in het speciaal onderwijs? Qua niveau van de lesstof kan deze leerling het prima aan. Maar alleen door die aandoening is een ander plekje waarschijnlijk beter?

Binnen het reguliere onderwijs is het mogelijk om met bijvoorbeeld het Rugzakje deze leerling toch wat extra te kunnen begeleiden. En in 2011 treedt er een nieuwe wet inwerking waarbij scholen zelf een zorgstructuur moeten opzetten om elke leerling ongeacht het niveau van leren of een aandoening een plekje te kunnen geven. Uiteraard zal dit in samenspel gaan met bijvoorbeeld scholen voor speciaal onderwijs.

Iedere leerling heeft het recht op het plekje waar deze het beste zijn talenten kan ontwikkelen. Het speciaal onderwijs kan daarvoor een hele mooie plek zijn. En laat scholen vooral binnen zo'n zorgstructuur gebruik maken van elkaars kennis. Maar ook dan zal de vraag blijven bestaan: wanneer houdt de zorg binnen het reguliere onderwijs op? Is het regulier onderwijs alleen bedoeld voor leerlingen waar echt niets mee aan de hand is? Of moet politiek Den Haag zoveel mogelijk doen om daadwerkelijk alle leerlingen binnen het reguliere onderwijs te houden?

Politiek Den Haag kan nog zulke mooie wetgeving verzinnen, het zijn doorgaans de leerkrachten die hierin weten wat het beste is voor de leerling.