“Met gewortelde kinderen sollen is ronduit wreed.”
Zo sprak de voorganger tijdens onze ontmoeting in de kerk van Kampen, waar het gezin Babayants verblijft vanwege kerkasiel. Het gezin dreigt te worden uitgezet, terwijl ze al elf jaar in Nederland wonen. Hun kinderen kennen geen ander land dan ons eigen Nederland.
We spreken binnen eerst met de contactpersoon van het gezin, Joël Voordewind en twee mensen van Defence for Children Nederland. Dan komen Aram (20) en Ariana (14) binnen. Aram zit op voetbal, Ariana probeert Koreaans te leren en heeft een passie voor dansen. De kinderen ogen ontspannen en vrolijk. Aram vertelt dat hij positief wil blijven, omdat 'de kleintjes' naar hem opkijken. Als je niet positief blijft ga je er aan onderdoor. Ariana vertelt dat ze jaren in onzekerheid hebben geleefd. Dat ze altijd met één oog open moesten slapen. Door het kerkasiel hoeven ze zich even geen zorgen te maken. Hier zijn ze even veilig. Hier kunnen ze tot rust komen.
Eerlijk gezegd vind ik het moeilijk te vatten. Ongeacht je opvattingen over asiel en migratie: in welke wereld is het rechtvaardig om kinderen die hier al 11 jaar wonen en hier zijn opgegroeid uit te zetten naar een land dat ze niet kennen?
Het roept bij mij vragen op over de inrichting van het systeem. Waarom moeten die procedures in vredesnaam 11 jaar duren? De langdurige onzekerheid van zo'n proces is serieus schadelijk voor kinderen, dat weten we al jaren. Waarom weegt het belang van de ontwikkeling van kinderen niet zwaarder in het asielrecht?
Samen met Eva Brandemann, voorzitter van Jong Sociaal Contract doe ik daarom de oproep aan politici van alle gezindte. Zie het werkelijke effect dat beleid heeft op mensen. Ga op bezoek in Kampen en spreek met dit gezin. Kijk ze in de ogen aan en vertel me daarna of het systeem dat we hebben opgetuigd rechtvaardig is.
